8 lutego 1951. Wyrok na „Łupaszkę”

8 lutego 1951 r. w więzieniu Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego na Mokotowie zamordowano mjr. Zygmunta Szendzielorza „Łupaszkę”, jednego z najważniejszych i najdzielniejszych żołnierzy podziemia antykomunistycznego. Ciało zostało pochowane w nieznanym przez lata miejscu. Dopiero wiosną 2013 r. Instytut Pamięci Narodowej odkrył i zabezpieczył szczątki majora podczas prac ekshumacyjnych na terenie Kwatery na Łączce na warszawskich Powązkach. Wcześniej, w 1993 r. zostały uchylone wszystkie wyroki wydane przez sądy PRL na „Łupaszkę”. W 2007 r. prezydent Lech Kaczyński „za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej” odznaczył pośmiertnie mjr. Szendzielorza Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.

W II RP Zygmunt Szendzielorz był majorem kawalerii Wojska Polskiego. Ukończył Szkołę Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Uczestniczył w wojnie obronnej Polski w 1939 r. Później włączył się do pracy konspiracyjnej w Wilnie w ramach Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej, przyjmując pseudonim „Łupaszko”. W 1943 r. został dowódcą pierwszego oddziału partyzanckiego AK na Wileńszczyźnie – 5 Wileńskiej Brygady AK. Prowadziła ona walki zarówno z Niemcami, jak i partyzantką sowiecką. Po rozbiciu AK na Wileńszczyźnie w połowie września 1945 r. „Łupaszko” dotarł do Gdańska. Jego oddział walczył na terenach od Kociewia aż po Pomorze Środkowe. W czerwcu 1948 r. mjr Szendzielarz został aresztowany i skazany na karę śmierci.

Download PDF
Powrót Drukuj stronę