2-6 października 1939 – Bitwa pod Kockiem

Bitwa pod Kockiem pomiędzy oddziałami Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” gen. Franciszka Kleeberga, a oddziałami XIV Korpusu Zmotoryzowanego gen. Gustava von Wietersheima toczyła się od 2 do 6 października  1939 r.. Była to ostatnia bitwa regularnego wojska polskiego w wojnie obronnej 1939 r. Grupa „Polesie” została zorganizowana z rezerwistów i ochotników oraz poleskich oddziałów, której zadaniem była obrona Polesia. W momencie podejmowania decyzji o akcji pod Kockiem gen. Kleeberg wiedział o kapitulacji Warszawy (28 września 1939) więc z operacyjnego punktu widzenia podejmowanie tych działań nie miało większego znaczenia.

5 października jednostki niemieckie zostały praktycznie rozbite, jednak cały trud żołnierzy i oficerów został przekreślony przez meldunek kwatermistrza mówiący o braku amunicji i środków opatrunkowych. W tej sytuacji gen. Kleeberg podjął decyzję o kapitulacji. 6 października ok. godziny 2 w nocy parlamentariusze polscy przekazali tekst aktu kapitulacji stronie niemieckiej. Dokument podpisał gen. Kleeberg w kwaterze dowódcy 13. Dywizji Zmotoryzowanej gen. Otto-Ernsta Remera. Rano gen. Kleeberg odebrał ostatnią defiladę i został odczytany ostatni jego rozkaz przed złożeniem broni.

Gen. Kleeberg zmarł 5 kwietnia 1941 roku w Oflagu IVB w twierdzy Königstein. Pochowany został na cmentarzu w Neustadt. W 1969 roku prochy generała zostały sprowadzone do kraju i pochowane na Cmentarzu Wojennym w Kocku między kwaterami żołnierzy SGO „Polesie”. 1 października 2009 roku prezydent Lech Kaczyński odznaczył pośmiertnie gen. Franciszka Kleeberga Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.

Download PDF
Powrót Drukuj stronę