15 sierpnia 1980. Strajk w gdyńskiej stoczni

15 sierpnia 1980 roku w godzinach porannych rozpoczął się strajk w Stoczni  im. Komuny Paryskiej w Gdyni, pod przewodnictwem Andrzeja Kołodzieja, działacza WZZ Wybrzeża.
Kierownictwo zakładu starało się podjąć rozmowy ze strajkującymi, lecz ci odmówili. Komitet Strajkowy, w którego skład weszli przedstawiciele wszystkich wydziałów, uznał, że  strajkujący ustalili listę postulatów, wykraczających poza kompetencje dyrektora stoczni. Komitet uznał konieczność działania z innymi strajkującymi zakładami, przede wszystkim ze Stocznią Gdańską.

Postulaty strajkowe ułożono na głównym placu stoczni w obecności wszystkich strajkujących. Lista postulatów została przekazana do Stoczni Gdańskiej. Z 17 gdyńskich żądań 15 zostało włączonych do listy 21 postulatów przyjętych przez Międzyzakładowy Komitet Strajkowy.

Szło nie tylko o podwyżki. Wśród postulatów  znalazły się więc m. in. żądanie rozwiązania istniejących związków zawodowych i utworzenia nowych niezależnych, samorządnych związków, zagwarantowanie prawa do strajku, pełna jawność życia politycznego i gospodarczego, zniesienie cenzury oraz uwolnienie więźniów politycznych.
Niezwykle ważną rolę w czasie strajku odegrało przejęcie  zakładowego radiowęzła oraz drukarni. Biuletyn strajkowy MKS był drukowany w Gdyni i sygnowany przez Wolną Drukarnię Stoczni Gdynia. Kryzys nastąpił 16 sierpnia, kiedy to KS Stoczni Gdańskiej pod przewodnictwem Lecha Wałęsy ogłosił zakończenie strajku po podpisaniu porozumienia z dyrekcją stoczni (uzgodniono podwyżki płac i ochronę dla strajkujących). I to wbrew wcześniejszym uzgodnieniom, aby nie podejmować rozmów z dyrekcją.

Pod presją części załogi oraz innych strajkujących zakładów w SG ogłoszono strajk solidarnościowy. Wsparciem dla strajkujących w stoczni gdyńskiej była msza św. odprawiona 17 sierpnia przez ks. Hilarego Jastaka.

Download PDF
Powrót Drukuj stronę