14 sierpnia 1980. 21 x TAK

W czwartek 14 sierpnia 1980 r. stoczniowcy z porannej zmiany rozpoczęli strajk w Stoczni Gdańskiej im. Lenina. Władze były zaskoczone. W kraju fala strajków właśnie opadała, a SB-ecy poszli na urlopy. Skutecznym pretekstem do strajku było dyscyplinarne wyrzucenie z pracy Anny Walentynowicz. Potraktowanie człowieka jak przedmiotu oburzyło robotników, którzy stanęli w obronie zwolnionej pracownicy.

Idąc śladem rozwiązywania konfliktów z lipca 1980 r. 16 sierpnia dyrekcja zgodziła się na podwyżki o 1,5 tysiąca złotych, przywrócenie do pracy zwolnionych działaczy WZZ, wypłatę dodatku drożyźnianego, strajkujący otrzymali glejt bezpieczeństwa. Komitet z Lechem Wałęsą na czele zakończył strajk. Późnym popołudniem, dzięki determinacji części strajkujących, rozpoczął się strajk solidarnościowy.

Nocą z 16 na 17 sierpnia 1980 r. delegaci 29 zakładów, powołują Międzyzakładowy Komitet Strajkowy. MKS opracował listę 21 postulatów, wśród nich akceptacji niezależnych od partii i pracodawców wolnych związków zawodowych, wynikającej z ratyfikowanej przez PRL Konwencji nr 87 MOP, dotyczącej wolności związkowej, zagwarantowania prawa do strajku, obniżenia wieku emerytalnego, poprawy warunków pracy służby zdrowia, mszy świętej w radiu, przestrzegania wolności słowa. By przełamać cenzorską blokadę na informację postulaty wypisano na drewnianej tablicy zawieszonej 18 sierpnia nad bramą nr 2. 23 sierpnia 1980 r. ukazał się pierwszy numer Strajkowego Biuletynu Informacyjnego „Solidarność”.

Download PDF
Powrót Drukuj stronę