1 listopada 1918. Orlęta Lwowskie

1 listopada 1918 r. młodzież akademicka i gimnazjaliści chwycili za broń (uzbrojeni w karabiny złożone w podziemiach Politechniki Lwowskiej) by udowodnić, że ich miasto Lwów jest Semper Fidelis (Zawsze Wierny). Kilka godzin wcześniej nocą uzbrojeni Ukraińcy zajęli ratusz, dworzec i pocztę. Wydano odezwę, w której nakazywano mieszkańcom podporządkowanie się Zachodnioukraińskiej Republice Ludowej.

Do walki stanęli żołnierze tajnej Polskiej Organizacji Wojskowej. Mimo, że we Lwowie pozostali nieliczni polscy oficerowie m.in. por. Ludwik de Laveaux i kpt. Czesław Mączyński, wnet gotowym do najwyższej ofiary obrońcom miasta przyszli z pomocą oficerowie Mieczysław Boruta-Spiechowicz i Bronisław Pieracki.

Rozpoczęły się walki o Dom Technika, Dom Akademicki, Szkołę Kadecką, Cytadelę, gmach Poczty Głównej, Ogród Kościuszki. Ciężkie boje stoczono o Górę Stracenia i Redutę Śmierci na Persenkówce.

Po ściągnięciu trzech sotni Strzelców Siczowych Ukraińcy przeszli do kontruderzenia (dwa lata później Ukraińcy byli naszymi sojusznikami w walce z bolszewikami).

Do punktów werbunkowych zgłaszali się gimnazjaliści i młodsi. Spośród 6 tysięcy ochotników połowa nie ukończyła 17 roku życia. Historia nadała im miano „Orląt”. 13-letni Antoś Petrykiewicz został kawalerem Orderu Virtuti Militari.

– W chwili, gdy wykreślano granice Europy, biedząc się nad pytaniem, jakie są granice Polski, Lwów wielkim głosem odpowiedział: Polska jest tutaj – powiedział marszałek Francji i Polski Ferdynand Foch.

W Panteonie Chwały na Cmentarzu Łyczakowskim spoczęły prochy 2859 obrońców. Uroczyste otwarcie odnowionego cmentarza nastąpiło 24 czerwca 2005 r.

Download PDF
Powrót Drukuj stronę