1 kwietnia 1924. Reforma Grabskiego

Reforma walutowa Władysława Grabskiego, polityka narodowej demokracji, ekonomisty i historyka, ministra skarbu oraz premiera II RP, wprowadzona 1 kwietnia 1924 r. zatrzymała hiperinflację i wprowadziła mocny pieniądz.

W listopadzie 1918 r. w II Rzeczypospolitej w obiegu były: marka niemiecka, korona austriacka, rubel carski i marka polska (pieniądz Królestwa Polskiego). W styczniu 1920 r. Sejm RP ustanowił jako walutę państwa polskiego markę polską.

Niestabilna sytuacja skarbu państwa sprawiła, że marka polska ulegała galopującej inflacji. 29 kwietnia 1924 r. markę polską zastąpił złoty polski. „Złoty”, bo nowa waluta została oparta na parytecie złota (1 złoty to 0,2903 grama złota). Złoty był równy frankowi szwajcarskiemu, a kurs złotego do dolara ustalono na 5,18 zł za 1 USD.

Premier Grabski dokonał naprawy skarbu przez wprowadzenie jednorazowego podatku płaconego przez posiadających majątek powyżej 10 tysięcy franków, radykalne cięcia kosztów administracji państwowej i egzekucję danin publicznych. Powołano też niezależny Bank Polski.

Reforma walutowa doprowadziła do ustabilizowania sytuacji gospodarczej Polski w latach 20. i 30. XX wieku. Złoty był do 1939 r. walutą wymienialną, o stabilnym kursie wymiany.

W 1939 r. niemieccy okupanci, rozprawiając się z państwowością polską, wprowadzili do obiegu w Generalnej Guberni pieniądz o nazwie „złoty” bez symboli polskich i reichsmarkę. Po agresji ZSRS na Polskę wycofano z obiegu złotego zastępując go rublem, fikcyjnym pieniądzem gospodarki niedoboru, przy jednoczesnej likwidacji depozytów bankowych.

Download PDF
Powrót Drukuj stronę