Dyscyplinarka za opuszczenie miejsca pracy

Do 2 czerwca 1996 r. „opuszczenie pracy bez usprawiedliwienia” było traktowane wprost przez kodeks pracy jako jeden z ustawowo określonych przypadków ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Należy jednak podkreślić, iż na gruncie obowiązujących przepisów prawa, sam fakt opuszczenia przez pracownika zakładu pracy nie jest wystarczający do zastosowania przez pracodawcę sankcji z art. 52 § 1 pkt 1 k.p.
Ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych można pracownikowi zarzucić wyłącznie wówczas, gdy w związku z jego zachowaniem można mu przypisać winę w postaci umyślności lub rażącego niedbalstwa (zob. wyrok SN z dnia 9 lutego 2005 r., II PK 200/04). Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, przez rażące niedbalstwo rozumie się niezachowanie elementarnych zasad prawidłowego postępowania w danej sytuacji. Wina umyślna oznacza natomiast, że pracownik przewiduje wystąpienie szkodliwego skutku i celowo do niego zmierza lub co najmniej na skutek ten się godzi.
Tym samym oceniając dane zaniedbanie, należy brać pod uwagę całokształt okoliczności, łącznie z stosunkiem psychicznym pracownika do skutków swojego zachowania.
Stan prawny na 7.08.2012 r.
Tomasz Gryczan

Download PDF
Powrót Drukuj stronę