Pakt na rzecz zatrudnienia

19 czerwca 2009 r. w Genewie delegaci 98 Międzynarodowej Konferencji Pracy jednogłośnie przyjęli, „Globalny pakt na rzecz zatrudnienia”. Pakt ten jest instrumentem, powstałym w drodze trójstronnych negocjacji, którego zastosowanie w praktyce ma złagodzić skutki kryzysu ekonomicznego i finansowego na kwestie społeczne i zatrudnienie. Promuje on efektywne wychodzenie z kryzysu, koncentrując się na inwestycjach, zatrudnieniu i ochronie społecznej. Jest pilnym wezwaniem do podjęcia akcji na poziomie krajowym, regionalnym i światowym. Pakt proponuje zrównoważony i realistyczny pakiet środków politycznych, które poszczególne kraje mogą zastosować w celu wzmocnienia swoich wysiłków na rzecz wychodzenia z kryzysu. Proponowane w Pakcie polityki mogą zredukować napięcia społeczne, złagodzić skutki recesji, stymulować łączny popyt i wzmocnić ekonomie rynku konkurencyjnego. Pakiet wzywa do podjęcia skoordynowanej akcji politycznej w celu zmaksymalizowania pozytywnego wpływu na miejsca pracy i zrównoważone przedsiębiorstwa, wzywa państwa i agencje międzynarodowe do wyasygnowania funduszy na wdrożenie jego zaleceń. Pakt nie proponuje jedynie natychmiastowych rozwiązań wychodzenia z kryzysu, ale zawiera propozycje wychodzące daleko w przyszłość. Zasadniczym jego celem jest zapewnienie stałego zatrudnienia i ochrony socjalnej. Obecnie, w Radzie Administracyjnej MOP, trwają dyskusje na temat stworzenia nowej rekomendacji MOP, która stanowiłaby zbiór wskazówek, w jaki sposób generalnie radzić sobie z poważnymi reperkusjami finansowych i ekonomicznych kryzysów na zatrudnienie i tworzenie nowych miejsc pracy, zarówno w celu złagodzenia kryzysów, jak i zastosowania zatrudnienia i polityki społecznej w celu przeciwdziałania skutkom tych kryzysów. Od reprezentantów rządów i pracodawców (grupa pracownicza zdecydowanie popiera tę inicjatywę) zależeć będzie, czy w marcu 2010 r. wyrażą oni zgodę na rozpoczęcie procedury tworzenia takiej rekomendacji.

 

Globalny Pakt na rzecz zatrudnienia

przyjęty przez Międzynarodową Konferencję Pracy podczas jej 98 sesji,
w Genewie, dnia 19 czerwca 2009 r.

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy,

wysłuchawszy głów państw, wiceprezydentów, premierów i wszystkich innych uczestników Szczytu MOP na temat światowego kryzysu na rynku pracy,

otrzymawszy projekt dokumentu od obradującego w ramach Konferencji Komitetu Całości w sprawie odpowiedzi na kryzys,

uznając ważną rolę, jaką pełni Rada Administracyjna i Międzynarodowe Biuro Pracy we wdrażaniu rezolucji przyjętych przez Konferencję,

uwzględniając Agendę na rzecz godnej pracy oraz Deklarację dotyczącą sprawiedliwości społecznej na rzecz uczciwej globalizacji jako sposoby postępowania ze społecznym wymiarem na globalizację,

przyjmuje dnia dziewiętnastego czerwca dwa tysiące dziewiątego roku niniejszą rezolucję.

WYCHODZENIE Z KRYZYSU: GLOBALNY PAKT NA RZECZ ZATRUDNIENIA

I. REAKCJA NA KRYZYS W DUCHU GODNEJ PRACY

  1. Światowy kryzys gospodarczy i jego konsekwencje stawiają świat w obliczu zagrożenia długotrwałym wzrostem bezrobocia, pogłębianiem się ubóstwa i nierówności. Zatrudnienie rośnie na ogół dopiero kilka lat po ożywieniu gospodarczym. W niektórych krajach, sam powrót do poprzedniego poziomu zatrudnienia nie wystarczy do skutecznego wzmocnienia gospodarki i do zapewnienia godnej pracy kobietom i mężczyznom.
  2. Przedsiębiorstwa są likwidowane a zatrudnienie spada. Reakcja na tę sytuację musi stanowić część każdego kompleksowego działania.
  3. Świat musi się bardziej starać.
  4. Istnieje potrzeba skoordynowanych działań politycznych o zasięgu światowym mających na celu wspieranie krajowych i międzynarodowych wysiłków skoncentrowanych na miejscach pracy, zrównoważonych przedsiębiorstwach, dobrej jakości usługach publicznych, ochronie  obywateli przy ochronie praw i promowaniu udziału w dyskusjach i działaniach.
  5. Przyczynią się one do ożywienia gospodarki, uczciwej globalizacji, dobrej koniunktury i sprawiedliwości społecznej.
  6. Świat po kryzysie powinien wyglądać inaczej.
  7. Nasza reakcja powinna przyczynić się do uczciwej globalizacji, bardziej ekologicznej gospodarki i rozwoju, który skuteczniej tworzy miejsca pracy i zrównoważone przedsiębiorstwa, szanuje prawa pracownicze, promuje równouprawnienie płci, chroni osoby szczególnie zagrożone, pomaga państwom w świadczeniu dobrej jakości usług publicznych i umożliwia im osiągnięcie Milenijnych Celów Rozwoju.
  8. Rządy oraz organizacje pracowników i pracodawców zobowiązują się do wspólnej pracy by osiągnąć sukces Globalnego Paktu na rzecz zatrudnienia. Agenda na rzecz godnej pracy Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) wytycza ramy tej reakcji.

II. ZASADY PROMOWANIA OŻYWIENIA I ROZWOJU

  1. Działania muszą być prowadzone w oparciu o Agendę na rzecz godnej pracy oraz zobowiązania MOP i jej członków podjęte w Deklaracji dotyczącej sprawiedliwości społecznej na rzecz uczciwej globalizacji. Niniejszym ustanawiamy ramy działania na nadchodzący okres oraz wskazujemy źródło praktycznych rozwiązań dla systemu wielostronnego, rządów, pracowników i pracodawców. Ramy te zapewniają powiązania między postępem społecznym i rozwojem gospodarczym oraz obejmują następujące zasady:

(1) poświęcanie największej uwagi ochronie i zwiększaniu zatrudnienia dzięki zrównoważonym       przedsiębiorstwom, dobrej jakości usługom publicznym oraz tworzeniu odpowiedniej ochrony     socjalnej dla wszystkich jako części trwałych międzynarodowych i krajowych działań wspomagających     ożywienie i rozwój. Działania te należy wprowadzić szybko i w sposób skoordynowany;

(2) zwiększanie wsparcia dla kobiet i mężczyzn szczególnie zagrożonych, którzy boleśnie odczuli skutki       kryzysu, w tym młodych ludzi w grupie ryzyka oraz pracowników nisko opłacanych,       niewykwalifikowanych, pracujących w gospodarce nieformalnej i pracowników migrujących;

(3) skupianie się na działaniach mających na celu utrzymanie zatrudnienia i ułatwienie przechodzenia z jednej       pracy do drugiej, a także pomoc osobom bezrobotnym w uzyskaniu dostępu do rynku pracy;

(4) ustanowienie lub wzmocnienie efektywnych publicznych służb zatrudnienia oraz innych instytucji rynku       pracy;

(5) zwiększenie równego dostępu do umiejętności i możliwości ich rozwijania oraz odbywania dobrej jakości       szkoleń i edukacji w ramach przygotowania do ożywienia;

(6) unikanie rozwiązań protekcjonistycznych, a także niszczących/wyniszczających konsekwencji spirali       deflacyjnej w zakresie płac i pogarszania się warunków pracy;

(7) promowanie podstawowych standardów pracy i innych międzynarodowych standardów pracy, które       wspomagają ożywienie gospodarki i sektora zatrudnienia oraz zmniejszają nierówność płci;

(8) angażowanie się w dialog społeczny, zarówno trójstronny jak i rokowania zbiorowe          między       pracodawcami i pracownikami, jako konstruktywnym procesie maksymalizowania wpływu działań       podjętych w związku z kryzysem w odpowiedzi na potrzeby rzeczywistej gospodarki;

(9) zapewnianie spójności działań krótkoterminowych z równowagą gospodarczą, społeczną i ekologiczną;

(10)   zapewnianie synergii pomiędzy państwem, rynkiem i skuteczną regulacją gospodarek rynkowych w tym          prawne i regulacyjne środowisko, które umożliwia tworzenie przedsiębiorstw, prowadzenie          zrównoważonych przedsiębiorstw i promuje tworzenie miejsc pracy we wszystkich sektorach; oraz

(11)   współpracy MOP z innymi organizacjami międzynarodowymi, międzynarodowymi instytucjami          finansowymi i państwami rozwiniętymi w celu wzmocnienia spójności polityk, a także zwiększenia          wsparcia i pomocy dla państw najmniej rozwiniętych, rozwijających się i przechodzących         transformację, które dysponują ograniczonymi środkami fiskalnymi i politycznymi, w celu     umożliwienia im reakcji na kryzys.

III. REAKCJA W DUCHU GODNEJ PRACY

  1. Powyższe zasady określają ogólne ramy pozwalające poszczególnym państwom na opracowywanie pakietów polityk dopasowanych do ich sytuacji i priorytetów, Powinny one także stanowić źródło informacji dla instytucji wielostronnych/multilateralnych i wspierać ich działania. Poniżej przedstawiono możliwe polityki szczegółowe.

PRZYSPIESZENIE TWORZENIA ZATRUDNIENIA, OŻYWIENIA NA RYNKU PRACY I PRZYWRACANIA RÓWNOWAGI W PRZEDSIĘBIORSTWACH

  1. Aby ograniczyć ryzyko długotrwałego bezrobocia i nasilającej się nieformalności zatrudnienia w szarej strefie/gospodarce nieformalnej, których skutki są trudne do odwrócenia, musimy wspierać tworzenie miejsc pracy i pomagać ludziom w znajdowaniu zatrudnienia. Aby to osiągnąć, zgadzamy się uczynić pełne i produktywne zatrudnienie oraz godną pracę jednymi z priorytetów reakcji na kryzys. Reakcja ta może obejmować:

(1) zwiększanie popytu efektywnego i pomoc w utrzymaniu odpowiedniego poziomu płac, poprzez między       innymi makroekonomiczne pakiety stymulacyjne;

(2) pomoc osobom poszukującym pracy poprzez:

(i)   wdrażanie efektywnych, odpowiednio ukierunkowanych aktywnych polityk rynku pracy;

(ii)  zwiększanie kompetencji i zasobów publicznych służb zatrudnienia, tak aby osoby poszukujące pracy otrzymywały odpowiednie wsparcie oraz, w odniesieniu do prywatnych biur pośrednictwa pracy,  zapewnienie odpowiedniej jakości świadczonych usług i poszanowania praw;

oraz

(iii) wdrażanie programów szkoleń zawodowych i w zakresie przedsiębiorczości dla          osób zatrudnionych za wynagrodzeniem oraz pracujących na własny rachunek;

(3) inwestowanie w rozwój umiejętności pracowników, podnoszenie ich kwalifikacji i zmianę kwalifikacji w  celu zwiększenia zatrudnialności, w szczególności w przypadku osób, które utraciły pracę lub zagrożone są jej utratą oraz grup szczególnie zagrożonych;

(4) ograniczanie lub unikanie likwidacji miejsc pracy i wspieranie przedsiębiorstw w utrzymywaniu poziomu  zatrudnienia poprzez odpowiednio zaprojektowane rozwiązania wdrażane na drodze dialogu społecznego i       rokowań zbiorowych. Mogłoby to obejmować dzielenie się pracą i częściowe zasiłki dla bezrobotnych;

(5) wspieranie tworzenia zatrudnienia we wszystkich sektorach gospodarki, uwzględniając efekt mnożnikowy ukierunkowanych wysiłków;

(6) uwzględnianie wkładu małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) i mikroprzedsiębiorstw w tworzenie miejsc pracy oraz promowanie środków, w tym dostępu do atrakcyjnych kredytów, które stworzą im  sprzyjające środowisko rozwoju;

(7) uwzględnianie faktu, iż spółdzielnie – od bardzo małych przedsiębiorstw po duże firmy    międzynarodowe – tworzą miejsca pracy dla członków naszych społeczności i dostosowanie wsparcia do   ich potrzeb;

(8) wykorzystanie publicznych programów gwarancji zatrudnienia w odniesieniu do zatrudnienia tymczasowego, programów interwencyjnych robót publicznych oraz innych programów tworzenia miejsc pracy, które są dobrze ukierunkowane i dotyczą także gospodarki nieformalnej;

(9) stworzenie pomocnego środowiska regulacyjnego sprzyjającego tworzeniu miejsc pracy poprzez tworzenie i rozwijanie zrównoważonych przedsiębiorstw; oraz

(10)   zwiększenie inwestowania w infrastrukturę, badania i rozwój, służby publiczne oraz „zieloną” produkcję i usługi jako ważne narzędzia tworzenia miejsc pracy i stymulowania zrównoważonej    działalności gospodarczej.

BUDOWA SYSTEMÓW OCHRONY SOCJALNEJ I OCHRONA LUDZI

  1. Zrównoważone systemy ochrony socjalnej wspomagające osoby szczególnie zagrożone mogą zapobiegać pogłębianiu się ubóstwa, stanowić reakcję na problemy społeczne, a także pomagać stabilizować gospodarkę oraz utrzymywać i promować zatrudnialność. W krajach rozwijających się systemy ochrony socjalnej mogą także łagodzić ubóstwo i przyczynić się do rozwoju gospodarczego i społecznego państwa. W obliczu kryzysu właściwe mogą być krótkoterminowe środki pomocy osobom w trudnej sytuacji.

(1) Państwa powinny, w zależności od swojej specyfiki, rozważyć następujące działania:

(i)   wprowadzenie programów pomocy finansowej dla osób ubogich, aby zaspokoić ich bieżące potrzeby i  złagodzić biedę;

(ii)  utworzenie odpowiedniej ochrony socjalnej dla wszystkich, w oparciu o podstawowy koszyk       świadczeń socjalnych, który obejmuje dostęp do służby zdrowia, zabezpieczenie dochodu osób       starszych i niepełnosprawnych, świadczenia na dzieci i zabezpieczenie ich dochodu w połączeniu z       publicznymi programami gwarancji zatrudnienia dla bezrobotnych i pracujących osób ubogich;

(iii) wydłużenie czasu przyznawania zasiłków dla bezrobotnych i rozszerzenie ich zakresu podmiotowego       (wraz z właściwymi działaniami na rzecz tworzenia odpowiednich zachęt do pracy przy       uwzględnieniu obecnej sytuacji na krajowych rynkach pracy);

(iv) zapewnienie kontaktu osób długotrwale bezrobotnych z rynkiem pracy poprzez na przykład   rozwijanie umiejętności celem zwiększenia zatrudnialności;

(v)  zapewnienie gwarancji minimalnych świadczeń w krajach, gdzie fundusze emerytalne lub zdrowia przestały być finansowane tak, aby zapewnić pracownikom odpowiednią ochronę, oraz zbadanie, jak najlepiej chronić oszczędności pracowników przy projektowaniu nowego systemu; oraz

(vi) zapewnienie odpowiedniego ubezpieczenia osobom pracującym tymczasowo lub nieregularnie.

(2) Wszystkie państwa powinny, poprzez kombinację środków mających na celu zabezpieczenie dochodu,   rozwój umiejętności i realizację prawa do równouprawnienia i niedyskryminacji, pomagać grupom     szczególnie zagrożonym, które najbardziej odczuły skutki kryzysu.

(3) Aby uniknąć spirali deflacyjnej w zakresie wynagrodzeń, należy wziąć pod rozwagę poniższe opcje:

– dialog społeczny;

– rokowania zbiorowe;

– ustawowe lub negocjowane płace minimalne.

Płace minimalne powinny podlegać regularnemu przeglądowi i dostosowaniom.

Rządy, ale również pracodawcy i dostawcy, muszą szanować i promować wynegocjowane stawki płac.

Częścią tych wysiłków musi być zmniejszenie dysproporcji płac pomiędzy płciami.

  1. Państwa, które mają silne i skutecznie zarządzane systemy ochrony socjalnej, dysponują cennym mechanizmem stabilizowania swoich gospodarek i przeciwdziałania społecznym konsekwencjom kryzysu. Państwa te mogą stanąć przed koniecznością wzmocnienia istniejących systemów ochrony socjalnej. Priorytetem dla innych państw będzie natomiast zaspokojenie potrzeb bieżących przy jednoczesnym tworzeniu fundamentów/podstaw silniejszych i wydajniejszych systemów.

WZMOCNIENIE POSZANOWANIA MIĘDZYNARODOWYCH STANDARDOW PRACY

  1. Międzynarodowe  standardy pracy stanowią podstawę i wspierają prawa pracowników oraz przyczyniają się do tworzenia kultury dialogu społecznego przydatnego szczególnie w czasach kryzysu.  W celu zapobiegania drastycznemu pogorszeniu warunków pracy oraz by doprowadzić do ożywienia, szczególnie istotne jest uznanie, że:

(1) przestrzeganie fundamentalnych zasad i praw w pracy jest kluczowe dla zachowania godności człowieka.       Jest to ważne także dla ożywienia i rozwoju. W związku z tym niezbędne jest zwiększenie:

(i)   nadzoru w celu eliminowania i zapobiegania rozpowszechnianiu form pracy przymusowej, pracy      dzieci i dyskryminacji w pracy; oraz

(ii)  poszanowania wolności związkowej, prawa organizowania się i skutecznego    uznania prawa do       rokowań zbiorowych jako mechanizmów pozwalających na produktywny dialog społeczny w       czasach nasilonych napięć społecznych, zarówno w gospodarce formalnej jak i nieformalnej.

(2) Znaczenie ma w tym względzie, obok fundamentalnych Konwencji, wiele międzynarodowych konwencji i       zaleceń pracy. Obejmują one instrumenty MOP dotyczące polityki zatrudnienia, wynagrodzeń,       zabezpieczenia społecznego, stosunku pracy, rozwiązania umowy o pracę, administracji i inspekcji pracy,       pracowników migrujących, warunków pracy w ramach kontraktów publicznych, bezpieczeństwa i higieny       pracy, godzin pracy oraz mechanizmów dialogu społecznego.

(3) Przyjęta przez MOP Trójstronna Deklaracja Zasad dotyczących przedsiębiorstw wielonarodowych i       polityki społecznej jest ważnym i przydatnym narzędziem dla wszystkich przedsiębiorstw, włączając te w       łańcuchach dostaw, służącym do reagowania na kryzys w sposób społecznie odpowiedzialny.

DIALOG SPOŁECZNY: ROKOWANIA ZBIOROWE, IDENTYFIKACJA PRIORYTETÓW,
POBUDZANIE DO DZIAŁANIA

  1. Kluczowe znaczenie, zwłaszcza w czasach nasilonych napięć społecznych, ma zwiększone poszanowanie i wykorzystanie mechanizmów dialogu społecznego, w tym rokowań zbiorowych, na wszystkich szczeblach tam, gdzie to konieczne.
  2. Dialog społeczny jest nieocenionym mechanizmem opracowywania polityk odpowiadających priorytetom danego kraju. Ponadto, jest on solidną podstawą do angażowania pracodawców i pracowników we wspólne działania podejmowane wraz z rządami, niezbędne do przezwyciężania kryzysu i zrównoważonego ożywienia. Pomyślnie zakończony, dialog społeczny daje pewność, co do słuszności osiągniętych rezultatów.
  3. Zwiększanie potencjału administracji pracy i inspekcji pracy jest ważnym elementem działań dotyczących ochrony pracowników, zabezpieczenia społecznego, polityk dotyczących rynku pracy i dialogu społecznego.

IV. DROGA NAPRZÓD: KSZTAŁTOWANIE UCZCIWEJ
I ZRÓWNOWAŻONEJ GLOBALIZACJI

  1. Powyższa agenda ściśle łączy się z innymi wymiarami globalizacji i wymaga spójności polityk oraz międzynarodowej koordynacji. MOP powinna w pełni współpracować z Organizacją Narodów Zjednoczonych i wszystkimi innymi właściwymi organizacjami.
  2. MOP przyjmuje z zadowoleniem wystosowaną przez G20 propozycję oceny, we współpracy z innymi właściwymi organizacjami, podjętych dotychczas działań oraz tych, które będą konieczne w przyszłości.
  3. Potwierdzamy nasze poparcie dla roli MOP w ramach Rada Dyrektorów Generalnych Organizacji ONZ (UN Chief Executives Board), która może pomóc w stworzeniu międzynarodowego klimatu sprzyjającego łagodzeniu kryzysu. Zachęcamy MOP do pełnienia roli polegającej na ułatwianiu efektywnego i spójnego wdrażania polityki społecznej i gospodarczej.
  4. Współpraca jest ważna w szczególności w odniesieniu do następujących problemów:

(1) budowanie silniejszych, bardziej spójnych w ujęciu globalnym ram nadzoru i regulowania sektora       finansowego, tak aby służył on realnej gospodarce, promował zrównoważone przedsiębiorstwa i godną   pracę, a także lepiej chronił oszczędności i emerytury obywateli;

(2) promowanie skutecznego i lepiej uregulowanego handlu i rynków, które niosą korzyści wszystkim, oraz       unikanie przez państwa protekcjonizmu; Przy znoszeniu ograniczeń w dostępie do krajowych i     zagranicznych rynków należy wziąć pod uwagę różne poziomy rozwoju poszczególnych krajów; oraz

(3) przechodzenie na nisko emisyjną, przyjazną środowisku gospodarkę, która pomaga w       przyspieszaniu ożywienia w zatrudnieniu, zmniejszaniu dysproporcji społecznych i wspiera cele rozwoju       i tym samym promuje godną pracę.

  1. Dla wielu państw rozwijających się, a w szczególności dla tych najmniej rozwiniętych, światowa recesja zaostrza rozległe bezrobocie strukturalne, niepełne zatrudnienie i ubóstwo.

Uznajemy potrzebę:

(1) nadania wyższego priorytetu zapewnianiu godnej pracy przy pomocy systematycznych,    dysponujących odpowiednimi zasobami, wielowymiarowych programów promujących godną pracę i rozwój w najmniej rozwiniętych państwach;

(2) promowania tworzenia zatrudnienia i nowych możliwości godnej pracy poprzez promowanie i rozwój       zrównoważonych przedsiębiorstw;

(3) zapewniania szkoleń zawodowych i technicznych oraz rozwijanie umiejętności przedsiębiorczych, w       szczególności dla ludzi młodych pozostających bez zatrudnienia;

(4) zwalczania nieformalnego zatrudnienia celem przejścia do formalnego zatrudnienia;

(5) uznania wartości rolnictwa w gospodarkach rozwijających się i potrzeby tworzenia wiejskiej   infrastruktury, przemysłu i zatrudnienia;

(6) zwiększenia różnorodności gospodarczej poprzez wzmacnianie potencjału produkcji i usług tworzących  wartość dodaną celem stymulowania zarówno krajowego, jak i zewnętrznego popytu;

(7) zachęcania społeczności międzynarodowej, w tym międzynarodowych instytucji finansowych, do  udostępniania zasobów na potrzeby działań przeciw cyklowi koniunkturalnemu w krajach borykających się z ograniczeniami fiskalnymi i politycznymi;

(8) dotrzymania zobowiązań dotyczących zwiększenia pomocy w celu zapobiegania poważnym problemom       w realizacji Milenijnych Celów Rozwoju; oraz

(9) ponaglenia społeczności międzynarodowej do wspomagania rozwoju, w tym wsparcia budżetowego, i do       tworzenia podstawowego koszyka świadczeń socjalnych w każdym kraju.

  1. Rządy powinny rozważyć takie rozwiązania, jak płaca minimalna, która może zmniejszyć ubóstwo i nierówności, zwiększyć popyt i przyczynić się do osiągnięcia stabilności gospodarczej. Wskazówek na ten temat może dostarczyć Konwencja nr 131 dotycząca ustalania płac minimalnych z 1970 r.
  2. Obecny kryzys należy postrzegać jako możliwość kształtowania nowych polityk dotyczących równouprawnienia płci. Pakiety antykryzysowe na czas kryzysów ekonomicznych muszą brać pod uwagę wpływ na kobiety i mężczyzn oraz uwzględniać kwestie płci we wszystkich działaniach. W dyskusjach nad pakietami antykryzysowymi, zarówno w odniesieniu do ich tworzenia, jak i oceny ich skuteczności, kobiety muszą mieć takie samo prawo wypowiedzi jak mężczyźni.
  3. Realizowanie zaleceń i opcji politycznych Globalnego Paktu na rzecz zatrudnienia wymaga uwzględniania kwestii finansowania. Państwa rozwijające się, które dysponują zbyt ograniczonymi środkami fiskalnymi, aby zareagować na kryzys i wprowadzić polityki antykryzysowe, potrzebują szczególnego wsparcia. Zachęca się państwa darczyńców i organizacjami multilateralne/wielostronnymi do rozważenia przekazania funduszy, w tym istniejących zasobów do walki z kryzysem, na implementowanie/realizację tych zaleceń i opcji politycznych.

V. DZIAŁANIE MOP

  1. MOP dysponuje uznanym autorytetem w dziedzinach kluczowych dla reakcji na kryzys i promowania rozwoju gospodarczego i społecznego. W tym kontekście ważny jest potencjał MOP w zakresie badań i analizy danych gospodarczych i społecznych. Na tej wiedzy powinna skupiać się współpraca MOP z rządami, partnerami społecznymi i systemem wielostronnym.  Dotyczy to między innymi:

– tworzenia zatrudnienia;

– planowania ochrony socjalnej i modeli finansowania;

– aktywnych programów rynku pracy;

– mechanizmów określania płacy minimalnej;

– instytucji rynku pracy;

– administracji pracy i inspekcji pracy;

– programów godnej pracy;

– tworzenia i rozwijania przedsiębiorstw;

– międzynarodowych standardów pracy – wdrażania i monitorowania;

– dialogu społecznego;

– gromadzenia danych;

– równouprawnienia płci na rynku pracy;

– programów dotyczących HIV/AIDS w miejscu pracy; oraz

– migracji zarobkowej.

  1. Poniższe działania mogą dodatkowo wzmocnić działania praktyczne opisane powyżej:
  • zwiększenie potencjału poszczególnych krajów w zakresie tworzenia i wykorzystywania informacji na temat rynku pracy, w tym na temat trendów płacowych, jako podstawy do podejmowania świadomych decyzji politycznych, a także w dziedzinie gromadzenia i analizowania spójnych danych mogących pomóc państwom w ocenie swoich postępów na tle innych krajów;
  • zbieranie i rozpowszechnianie informacji na temat odpowiedzi poszczególnych państw na kryzys oraz pakietów antykryzysowych;
  • ocena, we współpracy z innymi właściwymi organizacjami, podjętych dotychczas działań oraz działań koniecznych w przyszłości;
  • wzmocnienie partnerstw z regionalnymi bankami rozwoju i innymi międzynarodowymi instytucjami finansowymi;
  • wzmocnienie diagnozowania i doradztwa politycznej na szczeblu krajowym; oraz
  • przyznanie reakcji na kryzys priorytetu w ramach krajowych programów godnej pracy.
  1. MOP zobowiązuje się do przeznaczenia koniecznych zasobów ludzkich i finansowych oraz do pracy z innymi organizacjami i instytucjami w celu wsparcia swoich członków, którzy zwrócą się z prośbą o taką pomoc przy stosowaniu Globalnego Paktu na rzecz zatrudnienia. MOP będzie się w tym względzie kierować się Deklaracją dotyczącą sprawiedliwości społecznej na rzecz uczciwej globalizacji z 2008 r. i towarzyszącą jej rezolucją.