Symbolika Krzyża – pod tym znakiem zwyciężysz!

Zmartwychwstanie Pańskie to znak Nadziei. Chrystus zmartwychwstał. Alleluja! Gdyby nie ten fakt – próżna byłaby nasza wiara.

Zaczyna się trzecie tysiąclecie odkąd Chrystus wędrował przez Galileę, by dojść na Miejsce Czaszki – na Golgotę. Z klęski ukrzyżowania narodziło się zwycięstwo Zmartwychwstania.

Nim zaświtał poranek Zmartwychwstania Odkupiciel przeszedł Drogę Krzyżową. Na jej końcu był Krzyż. Ze znaku hańby drzewo krzyża stało się symbolem wiary.

Dzisiaj wielu chce ten znak wyrugować z przestrzeni publicznej. Tak, jak zniknęła gdzieś w odmętach dziejów, zabudowa jerozolimskiej Via Dolorosa.

Kultura naszego narodu została ukształtowana w ostatnim tysiącleciu przez wartości chrześcijańskie. Chrześcijaństwo było osnową państwa polskiego. Nie istnieje neutralność światopoglądowa  państwa, na którą powołują się przeciwnicy obecności krzyża i innych symboli religijnych w przestrzeni publicznej. Każde państwo budowane jest na wartościach.

My, Polacy dalej będziemy wędro­wać po Pol­sce – drogą powrotu do źródeł, do kośćca polskości. Kiedy Mieszko I przyszedł do chrzcielnicy w Wielką Sobotę 966 roku zaczął tkać ową osnowę, na której on i Bolesław Chrobry, zbudowali Państwo Polskie, wprowadzając nas do zbudowanej na chrześcijaństwie Europie.

Totalitaryzmy XX wieku, narodowy socjalizm i komunizm, swoją drogę ku władzy kończyły rozprawą z religią w jej tradycyjnej formule, wprowadzając na jej miejsce własną obrzędowość. Czerwony kolor flag, mumifikowanie nowych „świętych”, parady i pochody oraz symbole – swastykę i skrzyżowane młot i sierp.

Dyktat krzewicieli „kultury świeckiej” przez pół wieku doprowadza do defensywy chrześcijaństwa. Co stać się może z Europą pokazuje przykład Francji, od czasów Karola Młota wielkiej córy Kościoła, w  której dzisiaj kościoły świecą pustkami (może poza Doliną Loary, historyczną Wandeą), a islam kroczy dumnie przez jej terytorium.

Wsłuchajmy się więc w Wielkanocny poranek w opowieść o Jezusie z Nazaretu, zmarłym w 33 roku nowej ery i z martwych Powstałym. O Jezusie, skazanym na ukrzyżowanie za panowania cesarza Tyberiusza, gdy prokuratorem Judei był Poncjusz Piłat, który ugiął się przed żądaniem Sanhedrynu i skazał wędrownego cudotwórcę na śmierć.Nie dowiedziono mu żadnej winy, lecz „demokratycznie” skazano na śmierć, Piłat zadał podczas procesu kilka pytań: Skąd Ty jesteś? Czymże jest Prawda? Którego mam wam uwolnić Jezusa czy Barabasza?, by w końcu ogłosić Ecce Homo!

Jezus nie rzucał wyzwania władzom imperium, nie pozostawił po sobie tajnej organizacji i politycznego przesłania. Nauczał po prostu „Jeśli kto chce iść za mną, niech się zaprze samego siebie niech weźmie swój krzyż i niech Mnie naśladuje”.

Na końcu tej drogi jest Krzyż – Znak znaków. Gdy w V wieku po narodzeniu Chrystusa rozpadł się rzymski ład i Cesarstwo Rzymskie przestało istnieć, to depozytariuszem łacińskiego ładu stał się wówczas biskup Rzymu. Wiara skromnych rybaków, która potrafiła wypełnić duchową pustkę – „ostatecznie rozwinęła triumfalny sztandar Krzyża na ruinach Kapitolu”.

Sam krzyż jako symbol chrześcijański był znany i propagowany długo przed Konstantynem.  To wprost wynika z Pism Tertuliana, Orygenesa, Barnaby, Klemensa Aleksandryjskiego. Ba, krzyż przewija się przez całe niemal dzieje ludzkości.

Znak krzyża stał się z czasem powszechniej używany niż znak ryby. W sensie mistycznym symbolizuje mękę Chrystusa, wypełnienie dzieła Zbawienia.  W świecie chrześcijańskim jest obecny w kościołach, na nagrobkach, na pomnikach, na tarczach herbowych, na flagach i sztandarach, w miejscach pracy i w szpitalach.

Podczas chrztu kapłan kreśli na czole znak krzyża. Księża to nie są kolekcjonerzy antyków – jak mówi papież Franciszek. Mają być pasterzami, dającymi przykład owczarni Pana.

Symbolika krzyża przewija się – w zaskakujący sposób, ze znakami pradawnych Sarmatów, wielkich stepowych jeźdźców, którzy zniknęli około IV wieku po narodzeniu Chrystusa. To w ich kulturze, o dziwo, pojawia się krzyż przeniesiony z niej do niepowtarzalnej polskiej heraldyki. Te sarmackie insygnia „tamgi” były dla polskiej szlachty dowodem, że jest ona w prostej linii sarmacka. Powstała więc cała sarmacka ideologia i kawaleryjska tradycja

Pogański cesarz Konstantyn Wielki (272–337), uczynił krzyż  swoim godłem i umieszczał go na monetach i sztandarach wojskowych. To Konstantyn wydał w 313 r. edykt mediolański. Za jego panowania w 325 r. zebrał się sobór nicejski. Przed bitwą przy moście Mulwijskim w roku 312 cesarz miał ujrzeć na niebie krzyż oraz usłyszeć słowa In hoc signo vinces! („Pod tym znakiem zwyciężysz”).

Nim to się stało Neron oskarżył chrześcijan o spalenie Reizmu w 64 r. p.n.Chr. Domicjan skazywał nieugiętych wyznawców Chrystusa na śmierć. Dioklecjan zarządził zniszczenie wszystkich kościołów i spalenie wszystkich zwojów Biblii. Krew męczenników przygotowała nawrócenie Rzymu. Dzisiaj chrześcijaństwo jest najbardziej prześladowaną religią. Giną, cierpiąc niewyobrażalne męczarnie, wyznawcy Chrystusa w Syrii, Iraku, Egipcie, w Indiach, w Nigerii, w Sudanie.

Dla wyznawców Chrystusa triumf chrześcijaństwa i krzyża jest wolą Boga.

Artur S. Górski

foto. Góra Krzyży w Szawlach (Litwa), Wikipedia
Download PDF
Powrót Drukuj stronę