Zmarł prof. Edmund Wnuk-Lipiński, doradca NSZZ „Solidarność” z lat osiemdziesiątych

W niedzielę rano 4 stycznia br. zmarł prof. Edmund Wnuk-Lipiński, doradca NSZZ „Solidarność” z lat osiemdziesiątych, twórca Instytutu Studiów Politycznych PAN, rektor honorowy Collegium Civitas. Miał 71 lat.  

fot. Wikimedia Commons

wnuk-lipinski
Wnuk-Lipiński urodził się w 1944 w Suchej nieopodal Sulęczyna na Pomorzu. Wywodził się z kaszubskiej rodziny.

Ukończył socjologię na Uniwersytecie Warszawskim.

W latach 80. był doradcą ds. polityki społecznej NSZZ „Solidarność”. Brał udział w obradach tzw. Okrągłego Stołu. Po wyborach kierował zespołem doradców naukowych przy Obywatelskim Klubie Parlamentarnym, zrzeszających posłów, którzy weszli do parlamentu pod szyldem „Solidarności”.

W latach 1991-1993 był też pierwszym dyrektorem Instytutu Studiów Politycznych PAN, przez wiele lat przewodniczył radzie naukowej tego instytutu. Wykładał w College of Europe (Bruges-Natolin), zasiadał w Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów Naukowych. Współtworzył Collegium Civitas, był m.in. prezydentem i rektorem tej uczelni w latach 2006-2012.

Edmund Wnuk-Lipiński był członkiem Rady Służby Cywilnej oraz Narodowej Rady Integracji Europejskiej, dyrektorem Instytutu Spraw Publicznych oraz stypendystą m.in. Instytutu Nauk o Człowieku w Wiedniu, Uniwersytetu Notre Dame (USA) oraz Wissenschaft Kolleg w Berlinie.
Koordynował i brał udział w kilkunastu międzynarodowych projektach badawczych dotyczących elit, struktur społecznych oraz przemian demokratycznych.

Był autorem wielu książek, m.in.: „After Communism”, „Demokratyczna rekonstrukcja. Z socjologii radykalnej zmiany społecznej”, „Values and Radical Social Change”, „Granice wolności”, „Świat międzyepoki. Globalizacja – demokracja – państwo narodowe” oraz „Socjologia życia publicznego”.
Był też autorem science-fiction, m.in. napisanej jeszcze w czasach PRL trylogii o Apostezjonie: „Wir pamięci”, „Rozpad połowiczny”, „Mord założycielski”.

W 2011 r. został uhonorowany Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w działalności naukowo-badawczej i społecznej.
Był członkiem Rady Służby Cywilnej oraz Narodowej Rady Integracji Europejskiej, dyrektorem Instytutu Spraw Publicznych oraz stypendystą m.in. Instytutu Nauk o Człowieku w Wiedniu, Uniwersytetu Notre Dame (USA) oraz Wissenschaft Kolleg w Berlinie.

 

 

 

 

 

Download PDF
Powrót Drukuj stronę