Patron Gdańska, Polski, Czech i Węgier

W niedzielę 17 kwietnia 2016 w południe kilkuset wiernych uczestniczyło w uroczystościach odpustowych ku czci Świętego Wojciecha, patrona Archidiecezji Gdańskiej i patrona Polski na wzgórzu noszącym imię świętego. Wcześniej, mimo deszczu, przeszli trzy godziny w pielgrzymce na wzgórze noszące imię świętego.

Zdjęcia: Paweł Glanert

 

W tym roku miały one szczególny wymiar ze względu na Rok Miłosierdzia i 1050-lecie Chrztu Polski. Wzgórze Świętego Wojciecha w Gdańsku jest miejscem pamięci o świętym męczenniku, który na pomorskiej ziemi głosił naszym przodkom wiarę chrześcijańską.
Wzgórze oraz ta dzielnica Gdańska nosi imię Świętego Wojciecha. Swoją nazwę miejscowość zawdzięcza mszy św. odprawionej w 997 roku przez świętego Wojciecha.

Tegorocznym uroczystościom przewodniczył ksiądz arcybiskup Henryk Nowacki, nuncjusz apostolski w Skandynawii. W homilii mówił o istocie świętości i pokory.

Przybyli związkowcy z NSZZ „Solidarność” ze swoimi sztandarowymi pocztami.
Uroczystości rozpoczęły się rano w bazylice Mariackiej w Gdańsku, z której wyszła archidiecezjalna pielgrzymka z relikwiami Świętego Wojciecha. Także na trasę pielgrzymkową sprzed kościoła Świętej Trójcy w Gdańsku wyruszyła młodzież.

Święty Wojciech w świecie chrześcijańskim jest czczony jako Adalbert. Jest on szczególnym patronem bliskich nam krajów. W Czechach urodził się i był biskupem Pragi. Węgry nawiedzał kilka razy i miał tam udzielić sakramentu bierzmowania św. Stefanowi, królowi. W Polsce (wówczas na terenach zamieszkałych przez Prusów) poniósł śmierć męczeńską.

Św. Wojciech urodził się ok. 956 roku w Lubicach na terenie Czech. Pochodził z możnej rodziny Sławnikowiców.

Z inicjatywy cesarza Ottona I, papież Jan XIII w roku 968 ustanowił w Magdeburgu metropolię misyjną dla nawracania Słowian zachodnich. W roku 981 Wojciech wrócił do Pragi. 29 czerwca 983 roku odbyła się konsekracja Wojciecha na biskupa,

Kilka lat później na ród późniejszego świętego spadła klęska. Na dworze książęcym w Pradze pochwycono na cudzołóstwie kobietę z rodu Werszowców. Ta schroniła się u Wojciecha, a ten udzielił jej azylu w klasztorze benedyktynek, Do klasztoru wtargnęli siepacze i zamordowali kobietę. Wojciech rzucił klątwę na sprawców, a ci w 995 roku, w akcie zemsty, napadli na rodzinny gród Wojciecha i zamordowali czterech braci Wojciecha wraz z żonami i dziećmi.

Wojciech opuścił Pragę i udał się potajemnie do Rzymu. Późną jesienią 996 roku powrót św. Wojciecha do Pragi nadal był niemożliwy, więc biskup udał się do Polski z postanowieniem oddania się pracy misyjnej.

Bolesław Chrobry o Wojciechu słyszał wiele od jego brata, Sobiebora, któremu udzielał schronienia. Zorganizowano wyprawę misyjną do Prus. Wczesną wiosną 997 rok Wisłą Wojciech udał się do Gdańska, w którym przez kilka dni głosił Ewangelię,  Później wyruszył do Prus.

23 kwietnia 997 roku o świcie biskup Wojciech odprawił mszę świętą. Po jej zakończeniu zbrojony tłum Prusów otoczył i związał misjonarzy. Zaczęto bić Wojciecha, ubranego w szaty liturgiczne. Zawleczono go na pagórek, gdzie pogański kapłan zadał mu pierwszy śmiertelny cios, a 6 włóczni przebiło ciało Wojciecha. Ciało męczennika Chrobry sprowadził do Gniezna.

Cesarz Otto III o śmierci przyjaciela zawiadomił papieża z prośbą o kanonizację. Papież Sylwester II dokonał uroczystego ogłoszenia Wojciecha świętym. W marcu roku 1000 Otto III odbył pielgrzymkę do grobu św. Wojciecha w Gnieźnie. Podczas spotkania z Bolesławem Chrobrym została uroczyście proklamowana metropolia gnieźnieńska z podległymi jej diecezjami w Krakowie, Kołobrzegu i Wrocławiu.

ASG

Zachęcamy do odwiedzenia strony internetowej: www.chrzest966.pl

 

Download PDF
Powrót Drukuj stronę