Historia: 4 sierpnia 1944. Poeta czasu wojny

4 sierpnia 1944 r. zginął podczas Powstania Warszawskiego Krzysztof Kamil Baczyński – poeta czasu wojny, podchorąży, żołnierz Armii Krajowej, podharcmistrz Szarych Szeregów. 1 września zginęła żona Krzysztofa – Barbara, z którą pobrali się w czasie Powstania.

Grób Krzysztofa Kamila Baczyńskiego i Barbary Drapczyńskiej-Baczyńskiej na warszawskim Cmentarzu Wojskowym na Powązkach / Cezary Piwowarski, Wikimedia Commons

baczynski)_grob

Baczyński urodził się 22 stycznia 1922 r. w Warszawie. Egzamin dojrzałości zdał w Państwowym Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie tuż przed wybuchem wojny, w maju 1939 r. Od 1942 r. studiował polonistykę na tajnym Uniwersytecie Warszawskim. W czasie studiów pracował dorywczo jako szklarz. Porzucił je w 1943 r., aby poświęcić się konspiracji i poezji. Od lipca 1943 r. był żołnierzem batalionów AK „Zośka” i „Parasol” w stopniu starszego strzelca, a później podchorążego rezerwy piechoty. Przyjął pseudonimy „Jan Bugaj” i  „Krzysztof”.

Jednocześnie był kierownikiem działu poezji miesięcznika społeczno-literackiego „Droga”. W czasie okupacji napisał 4 tomiki poezji. Był niewątpliwie jednym z najwybitniejszych przedstawicieli pokolenia „Kolumbów”. Poezja Baczyńskiego jest głosem pokolenia tragicznego, którego wejście w okres dorosłości naznaczone zostało przez świat wojny i okupacji. Doświadczenie wojenne wywarło wyraźny ślad na jego twórczości, kształcie artystycznym oraz tematyce wierszy. Poezja tworzona przez niego jest swoistym dekalogiem, zbiorem przykazań dla młodych żołnierzy. Zachowały się wszystkie jego dzieła: ponad 500 wierszy, kilkanaście poematów i 20 opowiadań. Pośmiertnie został odznaczony Medalem za Warszawę 1939–1945 oraz Krzyżem Armii Krajowej. Pochowany został na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Download PDF
Powrót Drukuj stronę