Historia. 20 marca 1942. Znak Polski Walczącej

„Kotwica”, jako Znak Polski Walczącej pojawił się w Warszawie 20 marca 1942 r. Został wybrany z 27 propozycji zgłoszonych na konspiracyjny konkurs ogłoszony przez Biuro Informacji i Propagandy Komendy Głównej Armii Krajowej.

Jednym z inicjatorów tego konkursu był Czesław Michalski. Znak Polski Walczącej – symbol w kształcie kotwicy, której człon w kształcie litery P symbolizuje Polskę, a ramiona „kotwicę” – symbol nadziei na odzyskanie niepodległości. Autorką i współtwórczynią była instruktorka harcerska Anna Smoleńska ps. „Hania”, studentka historii sztuki na tajnym Uniwersytecie Warszawskim. Początków znaku należy doszukiwać się w nieustającej propagandowej walce między stronami walczącymi w II wojnie światowej. W 1940 roku w ramach budowania ducha patriotycznego i oporu przeciwko Niemcom, powstało w Anglii hasło „Victory” (ang. zwycięstwo). Znak patriotyczny, mający na celu podtrzymanie w czasie okupacji w polskim społeczeństwie nadziei na zwycięstwo, musiał mieć przewidzianych z góry realizatorów do jego upowszechniania. Byli to  harcerze z organizacji „Wawer”, która  podlegała pod Biuro Informacji i Propagandy KG AK.  „Wawer” rozpoczął więc malowanie znaków „Polski Walczącej”, w miejscach dobrze widocznych dla Polaków i okupantów: na murach, tablicach ogłoszeniowych, słupach elektrycznych i na przystankach tramwajowych. Akcję zapoczątkowano w Warszawie na przełomie marca i kwietnia 1942 roku. Był to tzw. Mały Sabotaż, który miał za zadanie podnoszenie na duchu społeczeństwa, przeciwdziałanie propagandzie hitlerowskiej, oraz psychiczne gnębienie okupanta. W czerwcu 2014 r. Sejm RP uchwalił ustawę o ochronie Znaku Polski Walczącej, będący symbolem walki polskiego narodu z niemieckim okupantem podczas II wojny światowej i podlega ochronie należnej historycznej spuściźnie Rzeczypospolitej Polskiej.

Download PDF
Powrót Drukuj stronę