8 października 1982 – delegalizacja „Solidarności”

Od dnia powstania „Solidarności” władze PRL-u robią wszystko, aby zniszczyć wielomilionową organizację. Nie udało się „rozsadzić” Związku ani od wewnątrz wprowadzając swoich agentów do struktur, ani też siłowo, wprowadzając stan wojenny, aresztując bądź internując wiele tysięcy działaczy. Postanowiono więc „Solidarność” zlikwidować administracyjnie uchwalając odpowiednią ustawę.

Fot. Paweł Glanert

 

8 października 1982 roku Sejm przy 12 głosach przeciwnych i 10 wstrzymujących się uchwala „Ustawę o związkach zawodowych i organizacjach rolników”. W świetle powyższej ustawy wszystkie związki zawodowe istniejące przed 13 grudnia 1981 roku, w tym „Solidarność”, zostają rozwiązane, a rolnikom indywidualnym w ogóle nie przyznaje się prawa do zrzeszania się w związki zawodowe, majątek zaś przekazuje się nowo powstałym związkom reżimowym.

Po uchwaleniu tej ustawy, Tymczasowa Komisja Koordynacyjna NSZZ „Solidarność” wydaje oświadczenie w którym zaznacza, że „NSZZ «S» może być rozwiązany jedynie na mocy decyzji swoich członków. Związek nasz istnieje i nadal będzie działać na rzecz Samorządnej Rzeczpospolitej”. Konwencja nr 87 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotycząca wolności związkowej i ochrony praw związkowych z 1948 roku ratyfikowana przez władze PRL-u 14 grudnia 1956 roku stanowi, iż organizacje pracodawców i pracowników powinny być wolne od wszelkiej arbitralnej ingerencji ze strony państwa, polegające na zawieszaniu lub rozwiązywaniu ich w drodze administracyjnej albo na przeszkadzaniu w działalności np. na drodze uchwalania lub stosowania przepisów prawnych.

Uchwała Rady Państwa z 12 października 1982 roku ustalała nazwy nowo powstałych związków zawodowych. Zgodnie z jej postanowieniami nazwa nowo powstającego związku powinna zawierać wyłącznie wyrazy: „Związek zawodowy pracowników…” i dalej nazwę danego zakładu pracy.

Wyjątek uczyniono jedynie dla Związku Nauczycielstwa Polskiego, który mógł zachować swoją nazwę.

Download PDF
Powrót Drukuj stronę