25 maja 1948 r. – mord na rotmistrzu Pileckim

Legenda konspiracji Witold Pilecki urodził się 13 maja 1901 r. w Ołońcu (Karelia). W okupowanej stolicy współtworzył od listopada 1939 roku Tajną Armię Polską. 9 września 1940 r. dał się zatrzymać w łapance na Żoliborzu i trafił do Auschwitz jako więzień nr 4859. Poszedł do obozu ochotniczo, żeby zorganizować konspirację wojskową i zdobyć dane o zbrodniach Niemców. Z 26 na 27 kwietnia 1943 r. uciekł z obozu.

W 1944 r. po utworzenia organizacji konspiracyjnej „NIE” – Niepodległość do tej działalności oddelegowano też Witolda Pileckiego. Walczył w Zgrupowaniu „Chrobry II”. Rozwiązanie „NIE” zmusiło Pileckiego do montowania siatki łączności z byłych żołnierzy TAP i konspiracji oświęcimskiej. Zdobywano tajne informacje na temat życia gospodarczego, działania NKWD, sytuacji oddziałów leśnych.

8 maja 1947 r. został aresztowany przez UB. Pilecki został oskarżony m.in. o prowadzenie działalności szpiegowskiej oraz przygotowywanie zamachu na dygnitarzy MBP. Śledztwo przeciwko niemu nadzorowali Roman Romkowski i Józef Różański. Pilecki był torturowany.
15 marca 1948 rotmistrz został skazany na karę śmierci. Bolesław Bierut nie zgodził się na ułaskawienie. O wstawiennictwo proszono premiera Józefa Cyrankiewkicza, byłego więźnia Auschwitz. On jednak nie zrobił nic, a nawet przywłaszczył sobie legendę rotmistrza.

25 maja 1948 r. o godz. 21.30 rotmistrz został zamordowany strzałem w tył głowy. Wszelkie informacje o nim podlegały w PRL cenzurze. Historyk Michael Foot w książ­ce „Six Faces of Courage” zaliczył go do jednego z sześciu najodważniejszych ludzi ruchu oporu.
Grobu rotmistrza nie odnaleziono. Ciało prawdopodobnie spalono w kotłowni więzienia przy ul. Rakowieckiej 37. Dzisiaj z dumą patrioci noszą koszulki z podobizną Rotmistrza.

Download PDF
Powrót Drukuj stronę