Komunikat ze spotkania emerytowanych pracowników oświaty

Sekcja Oświaty i Wychowania NSZZ „Solidarność” Regionu Gdańskiego zorganizowała spotkanie, na które przybyli emerytowani pracownicy oświaty – członkowie NSZZ „Solidarność” z Gdańska, Gdyni, Rumi, Sopotu, Tczewa, Żukowa.

Uczestnicy spotkania przede wszystkim postulowali, aby umożliwić emerytom dalsze korzystanie ze scentralizowanego funduszu w miejscu swego aktualnego zamieszkania (czyli tam, skąd pobierają obecnie emeryturę – tzw. „N”-kę).
Apelowali również, aby do spraw rozdziału tego świadczenia podchodzić elastycznie, dawać możliwość wyboru miejsca korzystania z funduszu. Zwracali się o to, aby nie burzyć wypracowanych do tej pory integracyjnych form opieki nad emerytowanymi pracownikami szkół, aby decyzje i opinie władz centralnych nie utrudniały porozumień samorządów terytorialnych w tym zakresie.
 
Poza tym negatywnie oceniano:
 
1. Zmiany – od początku 2004 roku – zasad przekazywania środków na fundusz socjalny dla nauczycieli emerytów w subwencji ogólnej, a nie jako dotąd poprzez dotację celową (naliczenie to wynika z art. 53 ust. 2 ustawy Karta Nauczyciela – 5% od rocznego funduszu płac) 
2.  Brak pokrycia środków na to zadanie w dochodach jednostek samorządów terytorialnych;
3. Odejście od obowiązującej do 2004 roku zasady korzystania z funduszu w miejscu zamieszkania na rzecz przypisania szkole, skąd przechodziło się na emeryturę. Powoduje to problemy szczególnie wtedy, gdy szkoła lub placówka uległa likwidacji lub nauczyciel-emeryt przeniósł się daleko od swego byłego miejsca pracy;
4. Pojawiające się problemy z naliczeniem uśrednionego odpisu od emerytur;
5. Brak rezerwy finansowej na korekty wynikające z błędów statystycznych;
6. Przypadki niedotrzymywania ustawowego terminu przelewania dwóch transz (zgodnie z ustawą o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych 75% powinno znaleźć się na kontach do końca maja danego roku, reszta – do końca września) środków z tego tytułu.
7. Niskie emerytury, co dotyczy tym bardziej emerytowanych pracowników administracji i obsługi (często nie przekraczają 700 – 600 zł). Wymaga to stałego nacisku na rząd na właściwą ich waloryzację, jak również pomoc organów prowadzących w przekazywaniu środków na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych dla tej grupy pracowników (robi tak m. in. m. Gdańsk i m. Gdynia);
8. Brak zainteresowania niektórych szkół losem swoich byłych pracowników
 
W związku z obawami, że obecne działania Rządu mogą zmierzać do likwidacji tego świadczenia, pojawił się postulat, aby w ostateczności zamienić to świadczenie – na wzór świadczenia urlopowego dla czynnych nauczycieli, na wypłacane raz w roku świadczenie rehabilitacyjne.
Poza tym uczestnicy spotkania zwracali uwagę na potrzebę pomocy także dla tych emerytów, którzy nie wiedzą o możliwości korzystania z tego funduszu Wskazywali na integracyjno-solidarnościową rolę wypracowanych do tej pory form realizacji funduszu ((np. w Gdańsku, Gdyni, Tczewie są grupy, które troszczą się o emerytów obłożnie chorych, gdzie dopłaca się do różnych form rehabilitacji, organizuje się spotkania wigilijne, wielkanocne, wycieczki). Informowali o korzystnej dla emerytów wykładni prawnej Urzędów Skarbowych w sprawie naliczania podatku za tzw. bony towarowe.
 
Uczestnicy zebrania wyrażali podziękowania tym samorządom terytorialnym, które wspierają wypracowane na danym terenie rozwiązania, zawierają porozumienia między sobą w tym zakresie, wykazują zrozumienie dla trudnej sytuację emerytowanych pracowników szkół i placówek. Zwracali też uwagę, że problem dotyczy często ludzi w podeszłym wieku, którzy wiele zrobili dla jak najlepszego edukowania kolejnych pokoleń. Apelowali o pamięć o swych byłych, emerytowanych już  pracownikach.
Uczestnicy spotkania przyjęli także Stanowisko ws. obchodów 60-tej rocznicy zakończenia II wojny światowej i podróży Prezydenta RP do Moskwy” .
 
„Emerytowani nauczyciele, uczestnicy spotkania zorganizowanego przez Sekcję Oświaty  i Wychowania NSZZ „Solidarność” Regionu Gdańskiego, wyrażają swój niepokój związany z częścią planu organizacji obchodów 60-tej rocznicy zakończenia II wojny światowej w Moskwie i udziału w nich głowy państwa polskiego.
Uważamy za niezwykle ważne oddanie należnego szacunku i hołdu wszystkim tym Rosjanom, dzięki którym przybliżyło się zakończenie najbardziej okrutnej z dotychczasowych wojen.
Prezydent RP nie może jednak w tych dniach przemilczać faktu hamowania przez obecne władze rosyjskie pełnego wyjaśnienia bestialskiego mordu na ponad 22 tysiącach polskich oficerach i policjantach w Katyniu, Charkowie i Miednoje, co stało się między innymi za sprawą decyzji Józefa Stalina. W czasie odsłaniania pomnika w Moskwie, którego właśnie on ma być jednym z bohaterów, polski prezydent nie może milczeć, iż ten przywódca ruchu komunistycznego był także jednym z głównych architektów planu deportacji, zsyłek, poniewierki i śmierci milionowych rzesz naszych rodaków, że przez jego milczenie hitlerowcy mogli zrealizować w pełni dzieło zniszczenia Warszawy, że także po wojnie aresztowano, torturowano, mordowano rzesze żołnierzy polskiego państwa podziemnego.
Uważamy, że jasne i stanowcze mówienie prawdy, domaganie się obiektywnej oceny faktów i wydarzeń muszą być podstawą polskiej racji stanu, którą powinien uosabiać i wyrażać Prezydent RP. Taka postawa, taki wzór jest tym bardziej ważny dla właściwego procesu wychowania w szkołach, tworzenia jasnych, uczciwych, partnerskich relacji między narodami. I o to apelujemy.
 
Barbara Markiewicz
(Sekretarz Sekcji)
 Wojciech Książek
(Przewodniczący Sekcji) 
Download PDF
Powrót Drukuj stronę